ایفای نقش فرزندان خانه سپهرآرزو به جای کارکنان
یکی از ویژگی های مهم دوران نوجوانی، تمایل به کسب استقلال است.
از آنجایی که فرزندان خانه سپهر آرزو در سن نوجوانی به سر می برند و از مهم ترین اهداف مدیران خانه تقویت ویژگی های فردی آنها می باشد. برای آشنایی آنها با حس استقلال طلبی، تقویت روحیۀ مشارکت و مسئولیت پذیری، برخی کارها را در قالب شوراها تقسیم نموده. به پیشنهاد شورا، تصمیم گرفته شد امورات خانه را به مدت یک روز به آنها واگذار نماییم. از این طریق شرایط تجربۀ عملی را برای آنها فراهم کردیم. به همین منظور با فرزندان جلسه ای گذاشته شد که دراین جلسه ابتدا فرزند اسرا جلالی فرد به عنوان رئیس شورا در مورد انواع فعالیت ها توضیحاتی دادند.
وی ضمن همدردی با مربیان خانه، خواستار تدوین برنامۀ خودگردانی خانه توسط فرزندان شدند. مربیان خانه هم ضمن مشورت گروهی تصمیم گرفتند این فرصت را به آنها بدهند تا با پذیرش نقش های مدیر، مددکار، روانشناس، مربی و سرایدار تجربه کسب کنند.
در ادامه رئیس شورا فرزندان داوطلب، نقش ها را معرفی کردند و مقرر گردید این برنامه در روز تعیین شده اجرایی شود. تمامی نکاتی که نیاز بود رعایت گردد به فرزندان خاطرنشان شد.
برنامه به این شکل اجرا شد که صبح زود فاطمه و اسرا با کشیدن دست نوازش برسر فرزندان آن ها را از خواب بیدار کردند وصبح شان را با نرمش صبحگاهی همراه با موزیک آغاز نمودند. طی ۲۴ ساعت آن روز تمامی فعالیت هایی را که مربیان خانه انجام می دادند را اجرا کردند. دو نفر از فرزندان که با هم خواهر بودند، به عنوان خاله های خانه انتخاب شده بودند، انها بیش از بیش احساس مسئولیت می کردند. دلسوزی و همدردی در نگاه و رفتار آنها مشاهده می شد. نسترن در نقش سرایدار، با مهربانی از فرزندان پذیرایی می کرد گویی تصمیم داشت خاطره ی خوبی از سرایدار بودن خود در ذهن دوستانش ثبت کند. همه چیز به خوبی پیش رفت حتی به دروس فرزندان رسیدگی شد، فرزندان پس از انجام مسئولیت و مرتب کردن خانه به فعالیت های هنری پرداختند.
آنها تصمیم داشتند تجربۀ آن روز را در دفاتر نقاشی شان ثبت کنند. سپس خاله ها به بازی های گروهی با فرزندان شان پرداختند و صبح روز بعد شیفت خود را به مربیان خانه تحویل دادند. شیفت درحالی که رضایت بخش بود تحویل گرفته شد. فرزندان از اینکه توانسته بودند تجربۀ پذیرش نقش ها را داشته باشند و از پس مسئولیت های واگذار شده، به خوبی بر آیند، احساس خشنودی داشتند.
لازم به ذکر است که تمام فعالیتهای فرزندان به صورت مستقیم و غیر مستقیم تحت نظارت مربیان خانه بوده است.
به قلم: مهین مژدهی
