در این ایام که شیوع بیماری کرونا همه دنیا را درگیر خود نموده، نحوه زندگی افراد هم تغییر کرده است. شیوۀ حضور توانخواهان کم توان ذهنی در مرکز حرفه آموزی نیز متفاوت است. آنها قبل از این، روزانه ۸ ساعت از وقت خود را در کلاسهای آموزشی و حرفه آموزی میگذراندند، با دوستان خود گفتوگو میکردند. در مسیر رفت و برگشت هوای دل خود را تازه می کردند. آنها در صف صبحگاه ورزش می کردند و روح زندگی را به جسم خود هدیه می دادند. عشق و همدلی را در کلاسهای درس خودباوری و محبت میآموختند. درس خودباوری و استقامت را میآموختند. زنگ های تفریح را در فضایی مملو از شادی به زنگ دیگر می سپردند. وقت نهار مهارتهای دیگری از زندگی را در نهاری خوری مرکز، تمرین می کردند. همگی بر سر یک سفره غذا می خوردند که اگر کسی کمبود غذایی داشت، بر سر همین سفره جبران می شد. روپوش یکسان می پوشیدند تا هم تمرینی برای مهارتهای فردی آنها باشد، و هم اینکه لباس یکرنگشان بیانگر نداشته های اقتصادی آنها نباشد. در پایان، در مسیر بازگشت، نقل مجلسشان، تجربه های یک روز حضور در محیط گرم مرکز بود که بر سر زبانشان جاری بود. خنده های قاه قاه و از ته دل، بازی های دسته جمعی و دوستی های نا گسستنی، لحظات پر بار مفید بودن و حس ارزشمند توانایی در ذره ذرۀ رگ های آنها جریان می یافت که پیام آور زندگی با نشاطی برای آنها بود.
ولی همه این لحظات خوش، با آمدن مهمان ناخوانده ای بنام ویروس کرونا، در حصار خانه ها خشکید. لبخندهای همیشگی توانخواهان با ماندن در خانه کمرنگ شده است و آنانکه از نظر مالی در مضیقه هستند، جسمشان هم بی رمق شده است. یکی از اهداف بنیاد خیریه سپهر یاری رساندن به اقشار آسیب پذیر جامعه است که در همین راستا تاکنون توانخواهان نیازمند مرکز را به شیوه های مختلف حمایت کردیم. به لطف خداوند و همت خیرین یاری رسان، قدمهای کوچکی برای نشاندن لبخند بر لب آنها برداشتیم. پنجمین مرحلۀ بسته های معیشتی شامل مواد غذایی و بهداشتی مورد نیازآنان بود را فراهم کرده و در طبقی از مهر و صفا تقدیم نگاه بی رمق دختران نیازمندمان کردیم. باشد که مقبوله خداوند واقع شود. دست خدا باشیم، گاهی خدا با دست من و تو دست دیگر بندگانش را می گیرد.
به قلم: سارا غلامی
