تقویم ورق می خورد و روزها و ماه ها و سال ها مثل باد می گذرند. خیلی چیزها در این میان رنگ کهنهگی می گیرند و شاید در میان غبار فراموشی گم شوند؛ اما از کنار برخی از همین کهنهگی ها نمی شود به راحتی گذشت و نادیده شان گرفت.
وقت آن است که برای لحظاتی نگاهی به تقویم مان بیاندازیم و یکی از مهم ترین رویدادهای سال را به یاد آوریم. شاید برخی از ما حتی تقویم رومیزی مان را ورق نزده ایم و بی تفاوت از کنار روزها گذشته باشیم؛ اما امروز را باید تا ابد به خاطر بسپاریم و سال ها با غرور و افتخار از آن سخن بگوییم. بیست و پنجم اردیبهشت ماه، روز بزرگداشت مردی است که عمر گرانبهایش را صرف فرهنگ و ادب این سرزمین کهن کرد و برای جاویدان نگاه داشتن زبان پارسی تک تک لحظات زندگی اش را گذاشت.
با نگاهی به تقویم نامش به چشم تان می خورد و عبارت ” روز بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی” در قاب چشمان تان حک می شود. شاعری که توجه جهانیان را به خود جلب کرده و زبان شان را به تحسین اثر جاودانه اش، شاهنامه، واداشته است.
این روز به افتخار سراینده شاهنامه و به پاس زحماتی که برای فرهنگ و ادب فارسی کشیده، به نام روز بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی نامگذاری شده است. همه ساله در این روز مراسم های ویژه ای برگزار و یاد این شاعر بزرگ زنده نگه داشته می شود.
دختران سپهر نیز بمناسبت بزرگداشت یاد و نام این شاعر پارسی گوی تصمیم گرفتند ضمن آشنایی با بخش کوچکی از یادگار جاودانه فردوسی یعنی شاهنامه،با اجرای نمایش جذاب و پرشور “گذشت رستم از هفت خان از زابلستان تا مازندران جهت رهایی سپاهیانش از دست دشمن”،این روز را پاس بدارند.
در این نمایش تمام مراحل پیش نمایش و تمرین و ساخت شخصیت های داستان بر عهده ی خودشان بود و در نهایت آنها با اجرای نمایشی زیبا برای خود خاطره ای به یاد ماندنی به جا گذاشتند.
جهان آفرین تا جهان آفرید
چو رستم سر افراز نآمد پدید
یکی کوه باشد برزم اندرون
از آن رخ و گرزش چه گویم که چون
چو او رزم سازد چه پاید گروه؟
کند کوه دریا و دریا چو کوه
به تنها یکی نامور لشکرست
پیام آوری را نه اندر خور است
تاریخ:بیست و پنجم اردیبهشت ماه1403
نویسنده خبر:ندا سیدی
