همزمان با روز جهانی کودک ، بنیاد خیریه سپهر بم مراسم مسابقه نقاشی را با حضور فرزندان مهدکودک و پیش دبستانی سپهر و کلیه فرزندان سپهر کارکنان شاغل در تاریخ 16 مهرماه 1388 در مجتمع سپهر در شهرستان بم برگزار کرد.
16 مهر هرسال، همزمان با 11 اکتبر روز جهانی کودک نام گرفته است؛روزی که درآنْ پدران، مادران، مربیان و دستاندرکارانِ مسائل کودکان فرصت مییابند تا درباره کودک و دنیای زیبای آن بیندیشند و افقهای زیباتری برای آینده کودکان ترسیم کنند. در این راستا، کودکان ایران زمینْ در پرتو استعدادی سرشار و با تکیه بر افتخارات دینی و باستانیخویش، امیدهای آینده طلایی کشورند تا با استفاده از تجربه گذشته و غنیمت شمردن شرایط کنونی ارمغانآور فردایی بهتر باشند. همزمان با روز جهانی کودک بنیاد خیریه سپهر بم مراسم مسابقه نقاشی را با حضور فرزندان مهدکودک و پیش دبستانی سپهر و کلیه فرزندان سپهر و کارکنان شاغل در این مجتمع برگزار کرد. از نکات جالب توجه در این مراسم حضور سالمندان تحت پوشش بنیاد در جمع بچه ها بود تا امید به زندگی در روح آنها دمیده شود. 60 نفراز موسپیدان با دستهای چروکیده، همگی با صورت های خندان به صف شدند تا در مسابقه نقاشی شرکت کنند محوطه بازمجتمع بنیاد خیریه سپهر بم مملو از زنان و مردان سالمند بین 50 تا 85 سال و کودکان 2تا 6سال بود که برای شرکت در مسابقه نقاشی و جشن و شادی به آنجا آمده بودند.کودکان، هر یک با در دست گرفتن پرچم ایران که بر روی آنها شعارهایی از حقوق کودکان نوشته شده بود ، بادبادکهایشان را به هوا فرستادند . و آن طرف تر مردان و زنانی با صورت های چروکیده، موهای سفید و اندامی نسبتا افتاده قرار بود در این مسابقه نقاشی شرکت کنند. سایرکارکنان نیز در محوطه جمع شده و کنجکاوانه از اینکه موضوع نقاشی چه می تواند باشد سعی می کردند به طور خلاصه چند نکته اساسی در زمینه نقاشی را به سالمندان یادآوری کنند. همه چیز برعکس شده بود. بچه ها آمده بودند تا با سلام و صلوات پدران و مادران پیر خود را روانه امتحان نقاشی کنند. فضای مجتمع سرشار از شادی و تحرک بود. یک لحظه خنده از لبان سالمندان دور نمی شد. یک استخر بزرگ آبی رنگ در کنار یک خانه کوچک با شیروانی در حالی که از دودکش خانه دود بلند می شود روی نقاشی یک پدربزرگ جا خوش کرده بود. چند تا درخت سرسبز که روی هر کدام چند سیب سرخ نقاشی شده بود.
باید سالمندان را از کنج دلتنگی هایشان بیرون کشید تا به آنها یادآوری کنیم که زمانی چقدر شاد بودند، در پایان به هر یک از بچه ها هدایایی داده شد و چند لحظه بعد صدای عمو زنجیر باف بچه ها در فضا پیچید.
 |
 |
