درد و دل سالمندان

تا جوانی قدرت شباب را به رخ زمین و آسمان می کشی، تا جوانی تصور می کنی هیچ کس و

امشب در هاله ی سیاهی ها   –  نوری به سوی امید می بینم ، در ماورای تمام بی وفایی ها 

من چه باشم چه نباشم، خورشید طلوع خواهد کرد. ستاره ها چشمک خواهند زد. زندگی پایدار خواهد ماند . چه

بعد از گذشت 93 سال، هم چون سرو ایستاده ام. قد خم نخواهم کرد. هم چون کوهی استوار خواهم ماند. 

به تماشای شیطنت های زندگی نشسته ام و گذر عمر را می نگرم . ببین چگونه پاهای خسته ام را

خواستم از زندگی اش برایم بگوید، تا شاید باری از شانه های تکیده و غباری از چهره ی خسته اش

ترا به خدا تو بگو من سالمندم؟ آیا من باید در خانه سالمندان زندگی کنم ؟ آخر من فقط 29…

این بلا چگونه بر سرم فرود آمد؟ زندگی ام را به آتش کشید! آواره خیابان هایم کرد ! وای بر…

تنم را عریان می کنم ... خودم را می فروشم... هرزگی می کنم... میدانی چرا؟ ... برای یک تکه نان!!