دل نوشته ها و خاطرات

من از همان نخستین روز تولدم احساس کردم که تیره بختم درست از همان روزی که تک و تنها در

مادر خیره به دور دستها نگاه می کرد. غبار پیری زود بر چهره اش نشسته بود. غم درونش در  میان

من چه باشم چه نباشم، خورشید طلوع خواهد کرد. ستاره ها چشمک خواهند زد. زندگی پایدار خواهد ماند . چه

دو دو تا سه تا، سه سه تا هفتا ، پنج شیشتا  بیستا ، …… وقتی از سمیه که کلاس

آه ، ای میله های پولادین ِ زندان! کاش زبان داشتید و به من می گفتید که چه کسی برای

“سرم درد می کنه ، بدنم بی تابه . قرص استامینوفن دارین؟فقط یه دونه ، یه دونه استامینوفن بدین .دیگه

در دادگاه ، پشت درب اتاق دادستان بودیم که پدر و نا مادریِ ستاره از پله ها بالاآمدند. وقتی چشم

چند روزی هست که مرتب به بهزیستی زنگ می زنم و مسرانه پیگیرِ فرزند خواندگی مرجان هستم . امروز مسئول

بعد از گذشت 93 سال، هم چون سرو ایستاده ام. قد خم نخواهم کرد. هم چون کوهی استوار خواهم ماند. 

هوای سرد پاییزی سوز سردی با خود به همراه داشت که حتی استخوانها تاب تحمل آن را نداشتند .ابرها در

به تماشای شیطنت های زندگی نشسته ام و گذر عمر را می نگرم . ببین چگونه پاهای خسته ام را

خورشید آرام آرام ، از پشت نخل های سربه فلک کشیده شهر خود نمایی می کرد. مثل هر روز ازدحام