| وقتی کلیه های یک نفر خوب کار نکند، امکان زندگی راحت از او گرفته می شود و این ، ابتدای راه پر درد و رنج بیماری است که بی سروصدا به سراغ فرد می آید.
بیماران دیالیزی هفته ای سه روز جسمشان را به دستگاه دیالیز می سپارند، تا فرصت روزمرگی و حیات داشته باشند؛ روز به روز اما در این چرخه، از شدت دردی که به جانشان چنگ می زند، امیدی را از دست می دهند که جان مایه اصلی تداوم زندگی است .آنها ساعت ها به صدای قیژ و قیژ دستگاه هایی که قطعه کوچکی از آن می چرخد تا به آنها امکان حیات دهد گوش میدهند و زیر لب برای سلامتی شان دعا می کنند . *یکی از بیماران بخش دیالیز بنیاد خیریه سپهر پدری شصت ویک ساله است که سه سال آزگار، حیاتش گره خورده به چرخش این دستگاه های بی روح و منتظر بهبودش است ، انتظاری که شاید تا آخر عمر پایانی نداشته باشد . هزینه بالای درمان های مکمل، کمبود و افزایش قیمت داروهای تخصصی و به ویژه از دست دادن امکان فعالیت های اجتماعی روزانه و تکرار مستمر مراجعه به بیمارستان بخشی از قصه های تلخ پدربزرگی است که پنج فرزند و یازده نوه دارد. آقای رمضان نژاد امیدوارانه می گوید : برای سلامتی ام میجنگم و بیماری ام را شکست می دهم . |
* مجموعه بنیاد خیریه سپهر ضمن آرزوی سلامتی برای بیماران می کوشد تا با ایجاد فضای درمانی مجهز و محیطی آرام بیماران بتوانند به دور از هرگونه دغدغه و با روحیه ای آرام روند درمان خود را طی کنند.
