دلتنگی حسی است که دل آدمی را از درون میسوزاند و همگی بی شک آن را تجربه و درک می کنند و فاصله حسی است که می تواند سر آغازی برای دلتنگی ها باشد. مرگ حادثه ای حتمی است که برای همه اتفاق می افتد، از دست دادن عزیزان بسیار درد ناک و اندوهناک است که هیچ چیزی نمی تواند، جای آن را بگیرد خصوصا اگر این آسمانی ها پدر یا مادر باشند، عزیزانی که صدایشان روزگاری آرامبخش روحمان بود.
امروز سراغ یکی از سالمندان مهربان سپهر رفتیم. شهره از لحاظ جسمی مشکل دارد و چون پدر و مادر خود را در حادثه زلزله از دست داده است، از او خواستیم کمی برایمان از پدر و مادرش بگوید:
بغض گلویش را گرفت و اینگونه شروع کرد«: خاطرات پدر و مادرم برای همیشه در ذهنم باقی می مانند. آنها هیچ وقت از یادم نمی روند. خیلی دوستشان دارم.»
شهره بعد از فوت پدر و مادرش چند سال کنار خواهر و برادرش زندگی کرده ولی توان آنها برای نگهداری از شهره کافی بود چراکه او دوخواهر معلول دیگر هم دارد که باید به آنها رسیدگی می شد. بنابراین دست روزگار شهره را عضوی از خانواده سگهر نمود. از شهره خواستیم نامه ای برای پدر و مادر خود بنویسد. با صدایی بغض آلود گفت: پدر و مادر عزیزم خیلی دلتنگتون شدم و عاشقتونم، دوست دارم برای یک لحظه هم شده دوباره شما را ببینم.
اشک من جاری بود جای تو خالی بود
منم دلتنگ رویت دلم آید به سویت
چه کردی با دل من که کرده آرزویت
شهره را در حال هوای دلتنگی و نجوا با پدر و مادرش تنها گذاشته. سراغ یکی دیگر از مادر بزرگ ها رفتیم. او اهل شهر زرند است که فرزندان خود را از دست داده است و تنها دلخوشی او خواهر زاده اش است و الان حدود یک سال است که به سرای سالمندان بنیاد خیریه سپهر آمده است. قبل ازشیوع بیماری کرونا، گاهی اوقات خواهر زاده اش به دیدار او می آمد، اما در شرایط فعلی مدتی است که او هم به سراغش نیامده و کمی دلتنگی می کند و غصه می خورد.
گرچه بیماری کرونا، موجب شده است که سالمندان عزیزمان دیداری با خانواده و فرزندان خود نداشته باشند ولی ماسعی کردیم با برنامه ریزی های متفاوت دل آنها را شاد نگه داریم. همچنین از طریق گوشی و فضای مجازی نگذاشتیم رابطه شان با خانواده شان قطع شود و این خود باعث شده است کمتر دلتنگ شوند.
به امید روزی که بیماری از بین برود و دلتنگی های این عزیزن هم با دیدار خانواده شان کمتر شود، البته برای کسانی که خانواده دارند.
با قلم : نجمه نادری زاده
