روزها به سرعت در حال سپری شدن است و با یک چشم به هم زدن یلدای سال 99 هم از راه رسید. به همین مناسبت هدایایی از جنس مهربانی و همدلی توسط مرکز حرفه آموزی پسرانه بنیاد خیریۀ سپهر به توانخواهان این مرکز داده شد.
با توجه به این که امسال اولین سالی است که توانخواهان نمی توانند، به رسم گذشته، جشن یلدا را به صورت دسته جمعی برگزار نمایند. تصمیم گرفتیم هدایایی از طرف مرکز به دست هرکدام از فرشته های زمینی برسانیم.
یلدا فرصتی برای شاد کردن دلها است. وقتی که کشاکش روزگار، تو را از دیدار چشمان منتظر و نیازمند باز می دارد، هدف ها عوض می شوند و به گونه ای دیگر خود نمایی می کنند. برای انتخاب هدیه برای هر کدام از توانخواهان نیازی به اختصاصی فکر کردن نبود. می دانستیم به هر حال انسانهای دارای معلولیت نیز توانایی ها و علایقی مانند انسانهای بدون معلولیت دارندو می توان برای این افراد همانند انسانهای بدون معلولیت هدیه تهیه کرد. حمید رضای عزیز وقتی صدای درب حیاط منزلشان را شنید، از همان راه دور با صدایی خوشحال و لکنت دار می گفت: کیه آمدم. وقتی درب را باز کرد و ما را دید خیلی خوشحال شد و شروع کرد به بالا و پایین پریدن، تشکر کردن. و می پرسید کی مرکز باز می شود؟ نمی دانستیم چه جوابی باید به او بدهیم، تنها جمله ای که به او گفتیم این بود خودت دعا کن هر چه زودتر این اوضاع تمام شود. بتوانیم دوباره مثل گذشته در مرکز دور هم باشیم.
امروز فرصتی پیش آمد تابتوانیم خاطرات یلدایی شیرین و جذابی را رقم بزنیم. شاهد خنده هایی از ته دل و همچنین شادیهای معصومانه ی زیادی باشیم. از بچه ها خواستیم که در بلندترین شب سال برای سلامتی همدیگر دعا کنند و هدف این بود که به عزیزانمان یادآور شویم که دوستشان داریم و از هرفرصتی برای این یادآوریها استفاده می کنیم. گاهی هدیه ای هر چندکوچک که حتی ارزش مادی چندانی هم نداشته باشد، ولی می تواند باعث خوشحالی این عزیزان شود و می تواند دنیای آنها را رنگین تر وشاد تر نماید. برای شادی دلهیشان از ته قلب خدا رو صدا کنیم، تا دلهیشان شاد شود، حتی به اندازه ی یک دقیقه که به شبی اینگونه منزلت داد.
حمید رضای عزیز یلدایت پر از مهربانی و بلندای یلدا را برای زندگی قشنگت آرزومندیم.
به قلم:اکرم جهان آبادی
