بنیاد خیریه سپهر به مناسبت میلاد امام علی (ع) و روز پدر، جشن سرور و شادی در سرای سالمندان برگزار نمود.
از شهریور ماه سال 1386 سرای سالمندان بنیاد خیریه سپهر پذیرای پدران و مادران سالخورده شد؛ زنان و مردانی که از کانون گرم خانواده به دور افتاده اند و آرزو دارند تا در کنار فرزندان خود در خانهای پر از مهر و محبت و بدون استرس لحظاتشان را سپری کنند، این مجموعه تلاش می کند تا علاوه بر مراقبت های بهداشتی، درمانی و توانبخشی و تامین نیاز های اولیه سالمندان برای حفظ توانمندی ها و ارتقاء نشاط و امید آنان به زندگی، برنامه های متنوعی مانند کتابخوانی، سفالگری، نقاشی، گلکاری و… برای آنها تدارک و فضای شاد و صمیمی به مانند خانه را برای آنها فراهم کند.
امروز به مناسبت میلاد امام علی (ع) و روز پدر جشن شادی و پای کوبی در این سرا برپا شد تا شاید مرحمی بر غمها و اندوههای این پدران بزرگوار باشد. امروز خورشید نه از مشرق، بلکه از دلهای پدرانی طلوع کرد که در غروب تنهایی خود همواره خاطرات شیرین ایام نه چندان دور حضور در کانون گرم خانوادههایشان را در ذهن خود مرور میکردند. اینجا خانه پدرانی است که تمام سعی و تلاش خود را برای فرزندانشان بهکار بردند تا آنها از پستی و بلندیهای روزگار در سیاه چالههای زندگی در امان بمانند، پدرانی که حتی سلامتی خود را برای کسب روزی حلال فدای فرزندان خود کردند. ولی اکنون در گذر زمان در این وانفسای زندگی که چشم خود را باز کردند، خود را در سرای سالمندان دیدند! چین و چروکهای صورت، قامتهای خمیده و نگاههایی پر از حرفهای ناگفته، همه و همه دل هر بینندهای را به درد میآورد، اینها شاید تجسم تصویر آینده هر کدام از ما و فرزندان این سالمندان باشد!
امروز پدران در حال شادی و پای کوبی بودند هرچند پدریاران با اهدای کادو به همراه شاخه گل و پخش موسیقی فضای شادی را به وجود آورده بودند، ولی تعدادی از پدران سالمند با اینکه دست می زدند تا خود را در شادی جشن سهیم نشان دهند، ولی نگاهشان غمگین و خسته بود.
اینجا خانه تنهایی پدرانی است که دستهایشان بوی نان میدهد و روزی با زور بازو و با مشکلات زندگی ساختند و فرزندانی را بزرگ کردند تا در آینده و دوران پیری عصای دستشان بشوند! اما افسوس که دیگر جایی برای پدران دیروز و خسته از مشکلات امروز پیدا نمیشود، جز کنج دیوارهای خانههای سالمندی. فرزندان امروز برای والدین خود هر چقدر هم بزرگ شده باشند همان طفلان دیروز به حساب میآیند، همان فرزندان اینک که خود تشکیل زندگی داده و صاحب فرزند شدهاند اما نباید شک کنند که گردش و چرخش روزگار روزی خود آنها را در موقعیت فعلی پدرانی که هماکنون در کنج حصارهای تنهایی سالمندان چشم به در دوختهاند قرار خواهد داد!
در کنار کانون گرم خانواده بودن نیاز مبرم و اصلی این پدران فراموش شده است و قرار گرفتن در جمع جوانان و شادی کردن باعث افزایش امید به زندگی در آنها خواهد شد. یادمان باشد که اینجا پدران زیادی چشم انتظارند تا محبت را به آنها هدیه دهیم.
ارسال خبر: ناهید احمدی
